Έχουμε πληροφορηθεί ότι την προηγούμενη εβδομάδα έγινε επίθεση σε κοπέλα από τον πρώην σύζυγό της μέσα στην παλιά Λευκωσία, κοντά στην πλατεία του Μανώλη, προκαλώντας της βαριά σωματική βλάβη. Η κοπέλα είναι μητέρα ενός μικρού παιδιού. Το παιδί ήταν παρόν κατά την επίθεση.
Καταδικάζουμε με κάθε τρόπο, μέσο και φωνή που έχουμε το περιστατικό!
Μαζί με την ολοκληρωτική καταδίκη μας, υπενθυμίζουμε και επισημαίνουμε πως
Στην Ευρώπη, η ενδοοικογενειακή βία είναι η πρώτη αιτία θανάτου ή / και αναπηρίας για τις Ευρωπαίες γυναίκες ηλικίας 16 έως 44 ετών, ξεπερνώντας τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και τον καρκίνο. Ανάλογα με τη χώρα, το 25% έως 50% των γυναικών έχουν υπάρξει θύματα βίας. Αναρωτιόμαστε λοιπόν μήπως η δίκαιη κατά τα άλλα αγανάκτηση που συναντούμε για αυτά τα εγκλήματα λειτουργεί απλώς ως άλλοθι για να συνεχίζεται τελικά απρόσκοπτη η «κανονική» και «συνηθισμένη» πρακτική της βίας ηπιότερων μορφών και τόνων, που ενδημεί παντού.
Το γεγονός αυτό ΔΕΝ είναι μεμονωμένο επεισόδιο. Είναι μια πράξη που αποτελεί μέρος ενός δικτύου καθημερινών συνθηκών που την καθιστούν επιτρεπτή. Είναι απόρροια της πατριαρχικής δομής των κοινωνιών και των εξουσιαστικών σχέσεων που στις κοινωνίες μας έχουν διαμορφωθεί ανάμεσα στα δύο φύλα. Είναι απόρροια της συνθήκης που υπαγορεύει υποσυνείδητα ότι «ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΚΤΥΠΗΣΩ».
ΔΕΝ αποδίδεται σε ψυχοπαθολογικούς λόγους στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Οφείλεται συνήθως σε αίτια κοινωνικά.
ΔΕΝ εξαρτάται από την οικονομική τάξη, τη μόρφωση, το βιοτικό επίπεδο, το επάγγελμα, την ηλικία, την ‘κοινωνική επιφάνεια’ των ατόμων. Είναι φαινόμενο που διαπερνά όλες τις πιο πάνω –και άλλες- κατηγορίες αδιακρίτως.
ΔΕΝ είναι κάτι που συμβαίνει μακριά μας! Συμβαίνει στα σπίτια και τα διαμερίσματα δίπλα μας και στους ανθρώπους που ξέρουμε. Το συγκεκριμένο περιστατικό συνέβηκε στο δημόσιο χώρο, την πλατεία του Μανώλη, που πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε σχεδόν καθημερινά.
Οι μορφές σωματικής βίας ενάντια στις γυναίκες ξεκινούν από το βίαιο άγγιγμα, το χαστούκι, το ξυλοδαρμό, προχωρούν στο βιασμό, τον ακρωτηριασμό, την παραμόρφωση και φτάνουν μέχρι την εξόντωση της γυναίκας.
Το γεγονός της ύπαρξης παιδιών πάρα πολλές φορές δεν αποτρέπει την άσκηση της βίας. Αντίθετα, η βία εκδηλώνεται στην παρουσία τους –όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση- ή σε άλλες περιπτώσεις τα περιλαμβάνει.
Η αντρική βία κατά των γυναικών συχνά αντιμετωπίζεται από άλλες γυναίκες ως μια μορφή απόδοσης δικαιοσύνης που αφορά τη σχέση ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα (…… και αυτό πονάει ακόμα περισσότερο!).
Η βία κατά των γυναικών είναι η πλέον διαδεδομένη «αποδεκτή» μορφή βίας («σιγά, ένα πάτσο της έδωσε!»).
Η ποινικοποίηση του προβλήματος είναι ένα βήμα, αλλά –όπως και κάθε περίπτωση που αφορά κάθε μορφής ενδοοικογενειακή βία- δε μπορεί να γίνει καθαρότερο ότι η νομική αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων είναι μια τρύπια σακούλα για ένα βαρύ φορτίο. Αποτιμούμε ότι η νομική πτυχή είναι βοηθητική. Ο κυπριακός νόμος αυτή τη στιγμή στην καλύτερη περίπτωση δεν αποτρέπει και στη χειρότερη δεν τιμωρεί την άσκηση βίας ενάντια στις γυναίκες. Οι νομικές αλλαγές αναμφισβήτητα αποτελούν ένα πεδίο που απαιτεί συντονισμένη δράση για να αλλάξει. Ταυτόχρονα όμως αξιολογούμε και πως ότι η μόνη ουσιαστική και άμεση αποτροπή υλοποίησης της δυνατότητας για άσκηση ανδρικής βίας πάνω στις γυναίκες είναι η παρουσία του ίδιου μας του σώματος και της ίδιας της φωνής μας στο δημόσιο χώρο με διαμαρτυρία, καταδίκη και αποπομπή του κάθε θύτη. Με πολλά μέσα και σε πολλαπλούς χρόνους και τόπους.
Μετά την πρώτη του φορά στους δρόμους της παλιάς πόλης και τις στάσεις του σε διάφορα μέρη της, το «μουσικό όχημα» ξαναβγαίνει τη βόλτα του τα καρναβάλια.
Επειδή όμως με την «ατυχή» σύμπτωση με την ημέρα του αγίου Βαλεντίνου (sic) κινδυνεύουμε να γεμίσουμε φέτος με «ερωτευμένους» καρνάβαλους, αλλά και επειδή η κατ΄εξοχήν καταναλωτική γιορτή των ερωτευμένων είναι ουσιαστικά αντίθετη με την έννοια του καρναβαλιού, εμείς είπαμε να το παίξουμε παλιοί, πριν από όλ’ αυτά που σήμερα μας ενοχλούν...
Χωρικοί, βοσκοί, ιππότες, πρίγκιπες, παράνομοι και πειρατές, γελωτοποιοί και βασιλιάδες, τσιφλικάδες και δραγουμάνοι, ιμάμηδες και παπάδες – όλοι κάποτε κάτοικοι κι αυτοί της Λευκωσίας από τις τέσσερις άκρες του κόσμου – ελάτε ξανά στην πόλη, περάστε τα ενετικά τείχη της και συναντήστε μας από νωρίς στη Φανερωμένη να ετοιμαστούμε να βαφτούμε να ντυθούμε και να φύγουμε για μια βόλτα μετά μουσικής εντός και εκτός των τειχών. Θα περάσουμε από εκκλησίες και πύλες, στενά δρομάκια και μεγάλες λεωφόρους και θα καταλήξουμε στο παλιό γήπεδο πριν εξαφανιστεί αυτός ο χώρος από την πόλη για πάντα...
Στις 14:00συναντιόμαστε στη Φανερωμένη
15:30θα είμαστε κάπου μεταξύ της ελευθερίας και του Σολωμού
16:30 θα περάσουμε κι εμείς την πύληπου κάποτε πήγαινε στην Πάφο
18:30 θα φτάνουμε στη Λήδρας
και στις 20:30 θα πάμε και μια βόλτα από τη Μακαρίου
και τελικά γύρω στις 22:00 θα φτάνουμε στο παλιό Γ.Σ.Π.
φέρτε τα ποτά, το φαγητό, τα κουστούμια και ότι άλλο χρειάζεστε εσείς ή θέλετε να μοιραστείτε με τους παλιούς και νέους φίλους σας...
-προωθήστε, βάλτε το σε blogs, πείτε το στους φίλους σας-
The «moving music vehicle» is going out again in the streets of Nicosia at the Carnival!
Peasants, princes, jugglers, pirates and all the other people of the medieval years, come and join us in our music tour through the streets and squares, within and out of the Venetian Walls of our city.
Bring your drinks, costumes, food and anything else you want and find us at midday in Faneromeni Church...
Ακολουθεί συζήτηση που είχα με την μικρή μου ανεράδα τις προάλλες τζιαι εν σχετική με την προηγούμενη ανάρτηση:
(Να σημειώσω όμως πρώτα ότι πέρσι η ανεράδα μου ερώτησέ με για τους γάμους μεταξύ γυναικών τζιαι μεταξύ αντρών. Εσυζητήσαμε το θέμα τζιαι επροσπάθησα να κρατήσω μιαν όσο το δυνατόν ουδέτερη στάση, χωρίς περιττά σχόλια τζιαι χωρίς κρίσεις. Αλλά, η ανεράδα εκράτησε στην αρχή μια στάση δυσπιστίας τζιαι καχυποψίας απένατί μου τζιαι επροσπάθαν να εκμαιεύσει την δική μου θέση τζιαι να καταλήξουμε σε ζητήματα ηθικής, του τύπου "Μα τούτο εν εν καλό. Οι γυναίκες που παντρεύκουνται γυναίκες εν κακές, όπως μου είπε ο τάδε συμμαθητής μου που του το είπε η μάμα του." Τότε επροσπάθησα να της εξηγήσω ότι τούτες οι απόψεις εν η προσωπική κρίση του καθενού τζιαι εν σημαίνει πως κάποια κατάσταση εν κακή επειδή η μάμα του συμμαθητή της θεωρεί την κακή. Επίσης επροσπάθησα να της εξηγήσω ότι κάποια θέματα εν ζήτημα προσωπικών επιλογών του κάθε ατόμου τζιαι τίποτε παραπάνω ή λλιόττερο τζιαι ότι εν εν θέμα ηθικής οι προσωπικές επιλογές του καθενού.)
- Μάμα, γίνεται ένας άντρας να εν έγκυος?
- Γίνεται, αγάπη μου, ναι, εν εν συνηθισμένο, αλλά γίνεται.
- Ίνταλως? - Λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι εν νιώθουν άνετα με το σώμα που έχουν που την γέννησή τους. Κάποια άτομα γεννιούνται άντρες, αλλά θα ήθελαν να ένι γυναίκες. Όπως τζιαι κάποια άτομα που εγεννηθήκαν γυναίκες, θα ήθελαν να ήταν άντρες. Τούντα άτομα μπορούν να αλλάξουν το φύλο τους, άμα το αποφασίσουν. Στη συγκεκριμένη περιπτωση, τούντο άτομο εγεννήθηκε γυναίκα τζιαι επειδή ήθελε να ένι άντρας, έκαμε εγχείρηση τζιαι έγινε άντρας. Όμως εκράτησε την μήτρα του, που εν τζιαμέ που μεγαλώνει το έμβρυο. Έτσι, τωρά αποφάσισε να κάμει μωράκι τζιαι εν έγκυος.
- (η μικρή νεράιδα γελά δείχνοντας να της άρεσε η ιδέα) Τζιαι εν καλό τούτο, μάμα, τί νομίζεις?
- Αγάπη μου, εξαναείπαμε ότι εν υπάρχει "καλό" τζιαι "κακό" ως απόλυτες έννοιες. Κάθε πράμα, κάθε κατάσταση έσσιει τζιαι αρνητικές τζιαι θετικές πλευρές. Εξαρτάται πάντα που τα άτομα τζιαι πως το χειρίζονται. Όπως ακριβώς τζιαι με οποιαδήποτε άλλη οικογένεια, περισσότερο ή λλιόττερο συμβατική.
- Μάμα τζιαι εγώ θέλω να γίνω άντρας. Εβαρέθηκα να είμαι πάντα κοριτσάκι. Να γίνω άντρας, να κάμω τζιαι εγώ εγχείριση, συμφωνείς?
- Εν εν θέμα αν εγώ συμφωνώ, μωρό μου. Αλλά εν μπορείς να αλλάξεις φύλο στα πέντε σου. Εν μπορεί ένα παιδάκι να αποφασίσει να αλλάξει φύλο, εν γίνουνται τούτες οι εγχειρίσεις σε παιδάκια. Άμα μεγαλώσεις τζιαι αποφασίσεις ότι θέλεις να αλλάξεις φύλο, να το κάμεις. Προς το παρόν, είσαι παιδάκι τζιαι τα παιδάκια πρέπει να σσιαίρουνται την παιδική τους ηλικία, να παίζουν.
- Να παίξουμε ότι είμαστε άντρες?
- Να παίξουμε, καλό. - Τζιαι εγώ είμαι έγκυος άντρας
- ΟΚ.
Ακολούθησε κανένα μισάωρο να παίζουμε θέατρο. Μετά:
- Μάμα, αρέσκει μου που παίζουμε θέατρο. Τζιαι που παίζεις τζιαι εσύ μαζί μου. Τζιαι σσιαίρουμαι που είσαι εσύ η μάμα μου τζιαι είσαι τόσο καλή τζιαι συζητάς τα ούλλα μαζί μου. Άλλες μαμάδες εν εν έτσι, εν συζητούν κάποια πράματα με τα παιδάκια τους. Εσύ όμως είσαι η πιο καλή μανούλα του κόσμου!
- Τζιαι εγώ σσιαίρουμαι που είσαι εσύ το παιδάκι μου τζιαι είσαι τόσο έξυπνη τζιαι τόσο καλή τζιαι αρέσκει σου να συζητούμε τζιαι να παίζουμε ωραία παιχνίθκια, με φαντασία!
(Για να είμαι ειλικρινής, επροσπάθουν να απαντήσω στην ερώτησή της με όσο το δυνατόν πιο πολύ ευαισθησία προς το θέμα τζιαι όσο το δυνατόν πιο επεξηγηματικά. Ελπίζω ότι τα εκατάφερα)
Άνοιξε το τελευταίο χρονικό διάστημα η συζήτηση σε σχέση με την πρόσβαση των ομοφυλόφιλων ατόμων στο δικαίωμα του γάμου.
Αδιαμφισβήτητα, τα LGBT άτομα πρέπει να έχουν το δικαίωμα στο γάμο, όπως τζιαι πρόσβαση σε ίσα κοινωνικά δικαιώματα γενικόττερα.
Το θέμα ένι όμως να εξετάζουμε πολυδιάστατα τζιαι πολυεπίπεδα το κάθε θέμα τζιαι κατάσταση. Γιατί, ναι, εν καλά να λαλούμε ότι τα LGBTάτομα θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα στο γάμο, όπως τζιαι σε ούλλα τα δικαιώματα, αλλά δυστυχώς ΔΕΝ το έχουν.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα εν εν κάτι το αυτονόητο (όσο τζιαι αν θα μας άρεσκε να ήταν έτσι). Τα ανθρώπινα δικαιώματα εν εν κάτι που εκατέβηκε που τον ουρανό, έτσι, στα καλά καθούμενα. Στο υπάρχον σύστημα τα ανθρώπινα δικαιώματα κερδίζουνται μόνο μέσα που διεκδικήσεις τζιαι αγώνες.
Εν σημαντικό να χωνέψουμε τούντην οδυνηρή πραγματικότητα, ότι δηλαδή μόνο μέσα από διεκδικήσεις μπορούμε να αποκτήσουμε πρόσβαση σε ανθρώπινα δικαιώματα, προκειμένου να τα διεκδικήσουμε τζιαι να τα πάρουμε.
Όταν μιλούμε για θέματα LGBTατόμων μιλούμε για θέματα φύλου (gender), οπότε εν καλά να έχουμε στο νου μας τζιαι τα παράπλευρα θέματα. Όπως τζιαι άμα μιλούμε για θέματα φεμινιστικά, πάλε μιλούμε για θέματα gender τζιαι για αυτό πρέπει να μιλούμε για ούλλα τα φύλα τζιαι όι μόνο για το γυναικείο φύλο. Νευριάζω άμα ακούω ή θκιαβάζω «φεμινίστριες» που «κόπτονται» για τα γυναικεία ζητήματα, αλλά εν ασχολούνται με τα ζητήματα των LGBTατόμων, ή που, ακόμα σσιειρόττερα, επικρίνουν τζιαι απορρίπτουν τα LGBT άτομα.
Το θέμα εν ότι πρέπει ούλλοι να κατανοήσουμε ότι η καταπίεση γενικόττερα εν αποτέλεσμα του υπάρχοντος συστήματος, της καπιταλιστικής/ ιεραρχικής κοινωνίας στην οποία ζούμε, όπου το πρότυπο εν ο λευκός, δυτικός, μεσοαστός, ετερόφυλος άντρας. Αν μεν το κατανοήσουμε τούτο τζιαι να σταθούμε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλο, τότε εν γίνεται τίποτε. Γιατί εν καταφέρνουμε τίποτε αν ο καθένας/ η καθεμιά (ως άτομο) ή η κάθε ομάδα θωρεί το δικό του/ της πρόβλημα μεμονωμένα τζιαι συνεχίζει να αναπαράγει τα στερεότυπα του συστήματος. Γι’ αυτό εν σημαντικό όι μόνο να διεκδικήσουμε το δικαίωμα των LGBT ατόμων στον γάμο, αλλά να διεκδικήσουμε τζιαι ένα άλλο περιεχόμενο για τις σχέσεις των φύλων, όπως τζιαι για τον γάμο/ συμβίωση.
Σε μια σχετική συζήτηση που είχα με τον φίλο Κυπρολέων, ο Κυπρολέων επεριέγραψε τον γάμο μεταξύ ετεροφυλοφίλων σε παλιότερα χρόνια, ως μια «συμφωνία», κατά την οποία «οι γενέτζιες βάλλουν την σεξουαλικότητά τους στο ψυγείο για να ξέρει ο άντρας ότι τα μωρά εν δικά του». Άρεσέ μου τούτη η περιγραφή. Εν μια καλή αρκή για να αρκέψει μια ουσιαστική συζήτηση. Αλλά εν καλά να παίρνουμε τα πράματα τζιαι πιο τζει που το φανερό τζιαι το εύκολα αποδεκτό. Γιατί ο γάμος εν έπαψε να εν μια συμφωνία, μία παράγραφος στο άτυπο κοινωνικό συμβόλαιο, κατά την οποία, τα δύο μέρη τζιαι ειδικότερα οι γυναίκες καλούνται να θυσιάσουν πολλά, ανάμεσα σε αυτά τζιαι η σεξουαλικότητα, για να είναι κοινωνικά αποδεκτοί τζιαι να απολαμβάνουν κάποια προνόμια. Το ίδιο εν να συμβεί τζιαι με τους gay γάμους, αν δεν διεκδικήσουμε μία άλλη σημασία για τον γάμο/ συμβίωση, επαναπροσδιορίζοντας τους ρόλους των φύλων. Γιατί το ζητούμενο εν εν μόνο η αναγνώριση ισότιμων δικαιωμάτων σε όλους, ανεξαρτήτου φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής, θρησκείας, κτλ, σε θεωρητικό επίπεδο. Εν σημαντικό να γίνει τούτο σε θεωρητικό επίπεδο για να μπουν οι βάσεις για τα περαιτέρω. Αλλά εν ακόμα πιο σημαντικό η ισότητα να επέλθει τζιαι στην πράξη, σε ούλλα τα επίπεδα. Τζιαι τούτο μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα που τον επαναπροσδιορισμό των ρόλων, των εννοιών, των αξιών, της ηθικής, ….. τζιαι η λίστα τούτη εν έσσιει τελειωμό…
Μια καλή αρχή για την αλλαγή του υπάρχοντος συστήματος τζιαι της κοινωνίας, εν ο επαναπροσδιορισμός των ρόλων των φύλων. Για να είναι όμως δυνατός ένας τέθκιος επαναπροσδιορισμός, χρειάζεται να καταρρίψουμε το πρότυπο της σύγχρονης ιεραρχικής κοινωνίας. Το πρότυπο, όπως το περιγράφω πιο πάνω, εν ο λευκός, δυτικός, μεσοαστός, ετερόφυλος άντρας. Τούτο εν σημαίνει ότι όποιος άντρας εν λευκός, δυτικός, μεσοαστός τζιαι ετερόφυλος εν εξ ορισμού καταπιεστής. Αλλά σημαίνει ότι οποιοδήποτε άτομο εν εμπίπτει στην κατηγορία του προτύπου αυτόματα περιθωριοποιείται που την κοινωνία που επιβάλλει το πρότυπο. Τα άτομα που εν στο περιθώριο εν τζείνα που καταπιέζουνται. Τζιαι όσο περισσότερες οι διαφορές τους που το πρότυπο, τόσο μεγαλύτερη η καταπίεση που υφίστανται.
Οι άντρες καταπιέζονται επίσης μέσα στη σύγχρονη κοινωνία, ακόμα τζιαι τζείνοι που συνάδουν με το πρότυπο. Διότι τζιαι οι άντρες μεγαλώνουν τζιε ανατρέφονται σύμφωνα με τον ρόλο που αναμένονται που την κοινωνία να παίξουν. Τζιαι τούτο που μόνο του συνιστά καταπίεση, αφού καλούνται να αναπαράγουν ένα πρότυπο που έχει προαποφασιστεί πριν από αυτούς για αυτούς. Το ίδιο καλούμαστε ούλλοι να κάμουμε μέσα στην ιεραρχική κοινωνία που ζούμε. Η ειδοποιός διαφορά εν ότι ο ρόλος που καλείται ένας λευκός, δυτικός, μεσοαστός τζιαι ετερόφυλος άντρας να αναπαράγει ως πρότυπο έσσιει να κάμει με τη θέση εξουσίας που η κοινωνία του έχει αποδώσει απέναντι απέναντι στους «άλλους» («άλλοι» = όλοι όσοι δεν ανταποκρίνονται στο πρότυπο). Τζιαι έτσι, όσοι αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στο πρότυπο τζιαι τις παρακαταθήκες του, τιμωρούνται στο περιθώριο της κοινωνίας.
Υπάρχουν άτομα που τα βιολογικά τους χαρακτηριστικά συνάδουν με το πρότυπο (λευκός, δυτικός, μεσοαστός, ετερόφυλος άντρας), αλλά εν περιθωριοποιημένα, λόγω του ότι κοινωνικά δεν συνάδουν με το κοινωνικό πρότυπο, δεν έχουν υιοθετήσει τον ρόλο που η κοινωνία έχει προδιαγράψει γι' αυτούς.
Οι γυναίκες που την άλλη, με τη σειρά τους καλούνται να ανταποκριθούν στον δικό τους ρόλο, όπως τον διδάσκονται τζιαι όπως αυτός τους επιβάλλεται που την οικογένεια τζιαι την κοινωνία. Τον ρόλο της καλής τζιαι ήσυχης συντρόφου, συζύγου, μάμας, νοικοκυράς. Τον ρόλο της «μητέρας Τερέζας» που ασχολείται με τα κοινά τζιαι τον εθελοντισμό, διότι η γυναίκα εν τζείνη που «πρέπει» να θυσιάζεται για τους άλλους.
Το πρότυπο όμως εν τζιαι υπάρχει που τη φύση, εν έσσιει κανένα που γεννιέται τζιαι βιολογικά εν πρότυπο. Το πρότυπο εν κοινωνικά δομημένο, εν ένας ρόλος παρά μια βιολογική οντότητα. Ως ρόλος, μπορεί να υιοθετηθεί που πολλούς τζιαι ειδικότερα στη σύγχρονη κοινωνία, όπου, λόγω τζιαι του καπιταλισμού, οι κοινωνίες εν πιο flexible ως προς τα βιολογικά χαρακτηριστικά του προτύπου. Μπορεί δηλαδή μια γυναίκα να υιοθετήσει επίσης τον ρόλο του προτύπου. Ένας μαύρος επίσης. Τζιαι ένας gay. Τζιαι μια λεσβία. Η κοινωνία εν να τους αποδεκτεί πιο δύσκολα ίσως, αλλά, αν τα άτομα αυτά αποδείξουν ότι «αξίζουν» τον ρόλο τους τζιαι μπορούν να τον υιοθετήσουν με επιτυχία (ως προς τα χαρακτηριστικά εξουσίας που επιβάλλει ο ρόλος), τότε «ανταμείβονται» με τα προτερήματα του προτύπου: ισχύς.
Για αυτό τζιαι στις σύγχρονες κοινωνίες έχουμε σε θέσεις εξουσίας τζιαι γυναίκες τζιαι μαύρους τζιαι gay. Τούτοι που εν τζιαμέ παίζουν καλά τον ρόλο τους όμως, λειτουργώντας σύμφωνα με το πρότυπο. Χωρίς να έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να καταπιέζουν άλλα άτομα, επίσης γυναίκες/μαύρους/gay, με τα οποία θα έπρεπε κανονικά να νοιώθουν κάποια αλληλεγγύη, αλλά δεν... Εν για αυτό που τούντο σύστημα συντηρείται ακόμα, επειδή έσσιει την τάση να αφομοιώνει το διαφορετικό τζιαι να το κάμνει κομμάτι του. Όχι όμως διατηρώντας την διαφορετικότητά του, αλλά ομογενοποιώντας το. Τζιαι έτσι, το άτομο τζείνο που, ενώ δεν έχει τα (βιολογικά) χαρακτηριστικά του προτύπου, μπορεί να υιοθετήσει τον ρόλο του προτύπου επιτυχώς τζιαι να επιβάλει την εξουσία εκείνη που το πρότυπο εμπνέει, μπορεί να βγει που το περιθώριο ,στο οποίο υπό άλλες συνθήκες θα ήταν καταδικασμένο τζιαι να κατοικήσει στη θέση του προτύπου. Μια γυναίκα μπορεί κάλλιστα να υιοθετήσει τον κοινωνικά αποδεκτό ρόλο του άντρα, όπως τζιαι ένας μαύρος αυτόν του λευκού, ένα άτομο LBGT αυτόν του ετεροφυλόφιλου, κ.ο.κ. Εν τούτο όμως το ζητούμενο?
Στο τέλος, ούλλοι είμαστε καταπιεσμένοι, ανεξαρτήτου φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, καταγωγής, οικονομικής επιφάνειας, κτλ. Τζιαι εν για αυτό που το θέμα εν ένι να υιοθετήσουμε ούλλοι τον ρόλο του προτύπου για να μεν ανήκουμε στους καταπιεσμένους, αλλά να καταρρίψουμε τους ρόλους τζιαι τα πρότυπα, αλληλέγγυοι ούλλοι ως άτομα τζιαι όι ως ρόλοι.
Ίσως να φαίνεται ότι έχω ξεφύει που το θέμα που περιγράφω στον τίτλο, αυτό του δικαώματος των LGBTατόμων στον γάμο, αλλά θεωρώ πως αν επιδιώκουμε που τ’ αλήθκεια την ισότητα, τότε εν σημαντικό να τεθούν ούλλα τα πιο πάνω ζητήματα τζιαι όι απλά να προσαρμόσουμε έναν θεσμό τζιαι να τον «παραχωρήσουμε» σε μία ακόμα ομάδα ατόμων. Να αποκτήσουμε ούλλοι πρόσβαση στα ίδια δικαιώματα, ναι, αλλά να ξανασκεφτούμε τζιόλας τζιαι να επαναπροσδιορίσουμε τους θεσμούς τζιαι τους δικούς μας ρόλους μέσα στους θεσμούς, όι απλά να τους διαμοιράσουμε.
